गाभारा

 

जेव्हा शब्द मुके होतात तेव्हा

मौनाच्या गाभाऱ्यात बंदिस्त व्हावं

आपणच आपल्याला नव्याने सापडेपर्यंत

मनाशीच आपल्या रोज नव्याने बोलत राहावं

स्वत्व

स्वतःचं स्वतः ला सापडलेलं स्वत्व

शेवटपर्यंत जपता यायला हवं

फार काही नको पण

 स्वतःच्या मनाशी शेवटपर्यंत

प्रामाणिक राहता यायला हवं

विसावा

 मन जेव्हा विसावा घे म्हणत

तेव्हा खरंच विसावा घ्यावा.

नव्या उमेदीने पुन्हा

ध्येयाकडे घेऊन जाणारा रस्ता

 आपला आपणच शोधावा

वारा

 घोंघावनारा वारा येतो

अन् क्षणात शांत ही होऊन जातो.

निश्चल खडकासारख आपण

अढळ उभं राहायचं.

त्याचं त्यालाच मनानं

परतून जायला भाग पाडायचं

ऋतु

 बदलणारा प्रत्येक ऋतु

काहीतरी सुचवत असतो.

होणाऱ्या नव्या बदलांना

सकारात्मकतेने सामोरे जा

जणू हेच तो सांगत राहतो

फूल

 सुखाच्या क्षणी जसं फुलतो

तसचं दुःखाच्या क्षणीही फुलता यावं

प्रत्येक दुःखाचं एक फूल बनवून

आनंदाने केसात माळता यावं.

स्वप्न

 सामर्थ्याने टाकलेलं प्रत्येक पाऊल

काळाच्या पानावर कोरल जातं

मनात पाहिलेलं प्रत्येक स्वप्न

तेव्हाच सत्यात उतरलं जातं

आभाळ

 आभाळ भरून आलं

अन् क्षणात बरसून निघून गेलं

जाताना मात्र ओंजळीत

नव्याने रुजण्याच स्वप्न ठेऊन गेलं

ऋतु

 बहरलेला ऋतूही ओसरतो

पानगळीची हळूच चाहूल देऊन जातो.

पुन्हा नव्याने ऋतु बहरण्याची

 वाट पहात राहायची.

नव्या स्वप्नांच्या सोबतीने

पुन्हा आपली वाट चालतं राहायची

गाणं

 गवत काय कुठेही उगवतं

पण आपण मात्र अस्सल बियानासारखं

उशीरा पण परिपक्वता घेऊनच उगवावं

 एका एका कणांनही मग

  अस्सलतेचं गाणं गावं

श्रावण

 जगणे झाले सुंदर इतके की

त्या जगण्याचा श्रावण झाला

प्रत्येक क्षणाचा सुगंध अंतरी

रोज असा हा दरवळत रहावा

हिंदोळा

 

आठवणींचा हिंदोळा

आज खरंच

खूप जोरात हालत होता.

त्याच्या प्रत्येक हेलकाव्यात मला

माझा नवा सूर गवसत होता.

ऊन

 

ऊन

आजूबाजूचं प्रत्येक ऊन

अलगदपणे झेलता यावं.

कधी आलीच सावली मदतीला तर

तिला ही लडिवाळपणे पेलता यावं.

फार काही करता आलं नाही तरी

आयुष्याचं रितं झालेलं माप

आपलं आपल्यालाच भरता यावं

रंग

 शिळा झालेला प्रत्येक श्वास झटकून

मोडलेला डाव नव्याने मांडायचा.

उगवत्या सूर्याच्या साक्षीने 

आयुष्यातील प्रत्येक रंग 

खुलवत राहायचा

अंधार

 बरेचदा मुक्या दूनियेपेक्षा

बोलका अंधार ही

खूप काही सांगून जातो.

त्या अंधारातच आपल्या मनाचं नातं

आपल्याशी जोडून देतो.

स्वप्न

 सामर्थ्य लाभले या हातांना अन्

कळीचे अलगद फूल झाले.

उंच आभाळी झेपावण्याचे स्वप्न

बघता बघता पूर्ण झाले

पालवी

 स्वप्न सत्यात उतरतातच

फक्त  प्रामाणिकपणे

कष्ट करण्याची जिद्द हवी.

प्रत्येक क्षणाला फुटू लागते

आशेची मग नवी पालवी

फुगवटा

 उसळणाऱ्या लाटेबरोबर

असंख्य फुगवतटे तयार होतात

अन् क्षणात नाहीसे होतात

संथ लयीत वाहणारे पाण्याचे थेंब

म्हणूनच तर कायम आपलं अस्तित्व

जपत राहतात.

म्हणूनच वेगानं येणारी लाट बनण्यापेक्षा

छोटासा थेंब बनून राहायचं

आयुष्याच्या समुद्रात

आपलं अस्तित्व कायम स्वरुपी सिद्ध करायचं

पावसाची सर

 पाऊस पडला की

हल्ली मी पावसाच्या

 प्रत्येक सरीत भिजून घेते.

मनातल्या प्रत्येक व्यथेला

त्याच्या स्वाधीन करून

मी मात्र मोरासारखं

मनसोक्त पावसात नाचून घेते.

प्रारब्ध

 प्रयत्नवादावर विश्वास असेल तर

प्रारब्धातल्या रेषा सुद्धा बदलता येतात.

क्षितिजापलिकडच्या गोष्टी ही

अलगद नजरेच्या टप्प्यात येतात

माती

 जन्म मिळाला मातीचा

अन् श्वासाश्वासात सुगंध पेरला.

नवनिर्मितीच्या ध्यासाने

प्रत्येक ऋतु बहरला

कथा

श्वासाश्वासात स्वाभिमान पेरला की

वाटेवरच्या सावल्याही साथ देतात.

तुमच्या आयुष्यातील प्रत्येक व्यथेला

कथेत बदलून टाकतात

चैतन्य

 चैतन्याचा झरा तर

आपल्या आतमध्येच लपलेला असतो.

बस दार उघडायचा अवकाश

वेगाने उफाळून बाहेर येतो.

सावली

 सावलीने साथ सोडली

आणि स्वतः च सावली झाले.

सारे आभाळच जणू मग

अलगद पंखाखाली आले

महिला दिन

 तुझं जगणं आता तरी

तुझ्यासाठीच असायला हवं

सारं आकाश कवेत घेण्यासाठी

तुझं तुलाच पाऊल उचलायला हवं

झुगारून टाक सारी बंधनं

अन् साऱ्या शृंखला ही तोड

तुझं नातं तुझ्याशीच 

नव्याने तू जोड

शृंगार

आयुष्यातील प्रत्येक वेदनेचा

मी शृंगार केला आहे.

अभिमानाने दागिना बनवून

तिला अंगावर ल्यायले आहे.

उषःकाल

 गर्द काळोखाला भेदण्यासाठी

घ्यावी लागते

स्वतः च हाती मशाल

तेव्हा कुठे होतो

 सत्याचा उषःकाल

काळोख

 उजेडाच्या वर्तुळा पलीकडेही

दाट काळोख दडलेला असतो.

आपल्या बऱ्या वाईट कर्माचा हिशोब

तिथेच तर लिहिलेला असतो.

वाट

 आजूबाजूचे मूल्यांचे दिवे

जेव्हा विझून जातात

तेव्हा आपल्या मनात मात्र विचारांची

बारीकशी ज्योत प्रज्वलित करायची

तिच्या हलक्या प्रकाशातच मग

आपली वाट आपणच शोधत राहायची

फूल

 आकाश कवेत घेण्यासाठी

सामर्थ्याने पाऊल उचलले

अन् बघता बघता जगण्याचे

सुंदर सुगंधी फूल झाले.

ग्रहण

 ग्रहण संपलं की सूर्य

आपोआपच बाहेर येतो.

त्याच्या तेजाने पुन्हा एकदा

 सारा आसमंत उजळून जातो.