प्रतिबिंब

 विचार आणि कृतीत 

खरचं खुप कमी अंतर असावं

मनात आलेल्या विचारांचं प्रतिबिंब

आपल्या प्रत्येक कृतीतून दिसावं

वणवा

 उरात कितीही वणवा असला तरी

वरून मात्र शांतच दिसावं.

संथ वाहणाऱ्या नदीप्रमाणे

येईल ते कवेत घेत

पुढं जात राहावं

सूर्य

 झोपडीत सदैव अंधार असला तरी

मनात मात्र नेहमी सूर्य पाळून जगावं.

आशेच्या असंख्य दिव्यांनी मग

आपलं आयुष्य आपणच उजळवावं

हास्य

 माळरानावर फुललेलं फूल आणि

गालावर फुललेलं एक हास्य

खूप काही सांगून जातं.

संकटातही जिद्दीने लढण्याचं

जणू सामर्थ्य देऊन जातं.

    

आशा

 पंख फुटतात आशेला तेव्हा

मन मोरासारख नाचू लागतं.

ग्रीष्मातही मग वसंताच

आगमन झाल्यासारखं वाटू लागतं.

कन्या दिन

 दोन शब्दात लेक

सारं आभाळ व्यापते.

सावली बनून प्रेमाची

दोन्ही घरांना जपते.

वसंत

 भविष्यातील वेदनांची 

बाळगू कशाला खंत

फुलू लागला मनात माझ्या

पुन्हा नव्याने वसंत

कष्ट

 शिकारी होण्यापेक्षा माणसानं

भिकारी होऊन राहावं

मिळतील ते दोन घास

स्वतः च्या जिद्दीने अन् कष्टाने कमवून खावं.

अस्तित्व

 ठेच लागल्याशिवाय

 स्वतःच्या अस्तित्वाची किंमत कळत नाही.

आणि अस्तित्वाची किंमत कळल्याशिवाय

हातून इतिहास घडत नाही.

पणती

 दिवा नाही बनता आलं तरी

मिणमिणती पणती तरी बनावं.

इवल्याशा पण सात्विक प्रकाशान

अख्खं घर उजळून टाकावं.

रंग

 निराशेच्या गर्द आभाळानंतरही

आशेची सोनेरी किरणे चमकतात.

यशाच्या पाऊलखुणांनी मग

आयुष्याच्या रांगोळीत मनसोक्त रंग भरतात.

अस्तित्व

 स्व ला ओळखलं की

जाणीव होते स्वत्वाची.

त्यानंतर मात्र लढाई चालू होते

जगाच्या या बाजारात 

स्वतः च अस्तित्व टिकवण्याची

वाट

 चालता चालता कधीतरी

वाट हरवायला होतच.

पण हरवलेली वाट वेळीच शोधून काढायची.

त्याच वाटेवरून आपली पावलं रेखीत जायची

आभाळ

 आभाळ येतं भरून कधीतरी

तेव्हा त्याला मनसोक्त बरसून द्यायचं.

आभाळ बरसून गेल्यानंतरच नवचैतन्य मग

आपलं आपणच अनुभवायचं

शिकणं

 शिकवणं अवघड नसतं

अवघड असतं ते शिकणं.

आणि त्याहून ही अवघड असतं

शिकलेल्या वाटेवरून जबाबदारीने पावलं टाकणं.

वाळवंट

 वाळवंटात फुलणाऱ्या झाडांना

उन्हाचा चटका कधीच जाणवत नाही.

आणि स्वप्नपूर्तीच्या दिशेने निघालेल्या पावलांना

वाटेतील अडचणींचा डोंगरही 

कधीच मोठा वाटतं नाही.

प्रयत्न

 चिखलातही माणसानं

कमळासारख  फुलावं.

प्रामाणिक पणे प्रयत्न करून

आयुष्यातील प्रत्येक क्षणाच सोनं करावं

पाठवणी

 बीज सौख्याचं पेरून

गौराई जाईल माघारी.

दोन दिसाची पाहुणी

आठवेल रात दिनी

एका वर्षांन पुन्हा

गाठभेट आपली ग.

सुखाच दान तुझ्याही

सदा पडो पदरात ग.

 जप संसार वेलीला

वाढव कुळाचा अभिमान

एका वर्षान मला

पुन्हा भेटायला ये ग

ज्येष्ठा गौरी

 गौराई आली ग 

सोन्याच्या पावलांनी.

सुख समाधान नांदू दे

माझ्या ग अंगणी.

नको हिरे ग नको माणिक

अखंड सौभाग्याच दान

टाक पदरात.

मनीची कामना पुरी होऊ दे.

समाधानाच्या मोत्यांनी

ओंजळ भरु दे.

क्षण

 उसवलेल्या प्रत्येक क्षणातून

काहीतरी सांधत राहावे

आयुष्याचे गाणे नव्याने

आपले आपणच लिहीत राहावे

    

रस्ता

 यशापर्यंत घेऊन जाणारा रस्ता

सुंदर नसला तरी चालेल 

पण तो योग्य असावा.

अशा रस्त्याने चाललेल्या प्रत्येक क्षणाचा

एक नवा इतिहास घडावा.

गणेश चतुर्थी

 विद्येची तू आद्य देवता

हे गणराया तू सामर्थ्य दाता.

तुझ्या चरणी अखंड नतमस्तक मी

तूच सकल जगाचा त्राता.

निती, न्याय अन् सन्मार्गाने चालण्याचे 

सामर्थ्य फक्त दे आता.

बळ

 उद्याच्या सुंदर जगण्यासाठी

बळ भरावे पंखात.

शांतपणाने झेलीत राहावा

होणारा प्रत्येक आघात.

निष्ठा

 पावलांना दिशा मिळावी

उंच आभाळी झेप घ्यावी.

कवेत घेण्या आभाळ सारे

मनात अढळ निष्ठा असावी.

पाऊल

 पावलं थकली तरी

मनानं मात्र कधी थकू नये

आभाळ येतच एक ना एक दिवस मुठीत

पण त्यासाठीचे प्रयत्न मात्र अर्धवट सोडू नयेत.

विश्वास

 विश्वासाने हातांवर विसावलेल्या फुलपाखराला

तितक्याच विश्वासाने पुन्हा उडता यावं.

माणसामाणसातील विश्वासाचं नातं ही

इतक्याच विश्वासाने आयुष्यभर जपता यावं

शिक्षक दिन

 ज्ञान देतो,गु

ण देतो

देतो आत्मबळ अन् सन्मान.

वाट दाखवतो आम्हा

नितीने जगणे शिकवतो आम्हा.

सदा जागे करतो आत्मभान.

जगी असा गुरु लाभणे

हाच असे मोठा बहुमान.

सामर्थ्य

 सामर्थ्य मिळावे या हातांना

पावलांनाही मिळावी कणखरता.

आत्म बळाच्या जोरावर

यशाचा झेंडा रहावा फडकता

पाऊल

 ध्येयवेडी पावले ही

थांबणार नाहीत आता.

या डोळ्यांच्या नजरेत आता

उज्ज्वल भविष्याचा माथा.

विचार

 विचार बदलले की

मार्ग आपोआप सुचत जातात.

अथक प्रयत्नांच्या पानावर

मग यशाचे मोर,

हळूवार नाचू लागतात.