गाणं

 फुलांच वेड असावच

पण  काट्यांतील साैंदर्य ही

पाहता यावं.

त्यांना ही अलगद शब्दांत गुंफून

त्याचं सुरेल गाणं बनवता यावं.

खोली

 मनाची खोली आवरायला गेलं की

जरा जास्तच पसारा होतो.

मोकळ्या आभाळातून ही मग

अचानक पाऊस बरसू लागतो.

आयुष्य

 वेळेनुसार बदलायला शिकायला हवं

आयुष्याच्या रंगरूपानुसार

त्या त्या बदलात स्वतःला 

रंगवता यायला हवं.

थांबत नसतचं मुळी आयुष्य

म्हणून पुढे चालायला शिकायला हवं.

दिवा

 स्वप्नांच्या दिशेने वाटचाल करताना

स्वतःच दिवा बनावं .

काजव्याप्रमाणे स्वयंप्रकाशित होऊन

आपली वाट आपणच शोधत राहावं

पाऊस

 हल्ली माझ्या दारात

रोजच पाऊस पडतो.

म्हणूनच की काय

पावसाच्या प्रत्येक सरीतून

अनुभवलेला प्रत्येक क्षण 

नव्याने कळतो.

जाणीव

 स्वत्वाची जाणीव झाली की

अस्तित्व जपण्यासाठी प्रयत्न केले जातात.

हेच प्रयत्न तुम्हाला मग

तुमच्या ध्येयापर्यंत घेऊन जातात.

आयुष्य

 आयुष्य जितकं जास्त भिजतं

तितकच जास्त ते रुजतं.

भिजलेल्या आयुष्यातूनच

म्हणून तर नित नवं गाणं फुलतं

पूर

 पूर आला

ओसरून गेला.

जाता जाता

नवचैतन्याचं 

लेण देऊन गेला.

स्वप्न

  नव्या स्वप्नांच्या ध्यासाने

पावलं वेगाने पडायला लागतात.

वाटेवरच्या अडचणी ही मग

फुलांप्रमाणे भासायला लागतात

सुख

 ओंजळीतील सुखाला अन्

पचवलेल्या दुःखाला

कधीच नसतं विसरायचं 

दोघांच्याही जोडीने

आयुष्य असतं फुलवायचं

पाऊस

 मनात साचलेला पाऊस

कधीतरी बरसतो.

म्हणूनच तर त्या पावसानंतर मग

समोरचा रस्ता चकचकीत दिसतो

जीवन

 जीवन जगण्याची कला जमली की

अवघड गोष्टी ही सोप्या होऊन जातात.

समोर उभा राहिलेली आव्हानंही मग

हवेतल्या बुडबुड्यासारखी क्षणार्धात

 विरून जातात.

कोश

 हवीहवीशी किरण जेव्हा नकोशी वाटतात

तेव्हा स्वतःला बंद करून घ्यावं कोशात.

आपण नक्की कोण? याचं उत्तर मग

फुलपाखरू बनल्यावर

 सापडत आपल्याच अंतर्मनात.

इतिहास

 तेजाने पुन्हा उजळण्यासाठी

एक दिवा आत पेटावा.

त्याच्या ज्योतीने मग प्रत्येक क्षणी

एक नवा इतिहास लिहावा.

वाट

 काळोखाच्या वाटेवरुनही

पाय घट्ट रोवून पुढे चालत राहायचं.

आपल्या स्वप्न पूर्तीसाठी

स्वतःच दिवा बनुन

अखंड तेवत राहायचं

पाऊस

 पावसाची प्रत्येक सर

आता आनंद देण्यासाठीच येते

मनामनाचं ओझं

क्षणात हलकं करून जाते

इतिहास

 सन्मानाला जखम झाली की

त्याची वेदना काळजापर्यंत पोहोचते.

त्या क्षणी तुमच्या मनात

इतिहास घडवण्याची ठिणगी पेटते

मावळती

 अंधाराच्या कुशीतही

उद्याचा सूर्य लपलेला असतो.

नव्याने पुन्हा उगवण्यासाठीच तो

आनंदाने मावळत राहतो

आभाळ

 आभाळ येतं भरून

बरसून मोकळं होण्यासाठी.

म्हणूनच कदाचित

बरसून गेल्यानंतरच

नव चैतन्याने फुलून येते धरणी

स्वप्न

 काळोख असता उशाला

मनात स्वप्न सूर्योदयाचे पेरावे.

जीव लावावा स्वप्नांना असा की

स्वप्न लेकरू बनुन मांडीवर खेळावे

बैलपोळा

सर्जा राजाची जोडी

असे श्रमाचे प्रतीक.

त्याच्या साथीने रेखावे

शिवारी हिरवे स्वस्तिक

नवसंजीवनी

 स्वतःच स्वतःला कधीतरी

आतवर खोल खोल शोधत राहावं.

नवसंजीवनी घेऊन

पुन्हा नव्याने बहरत राहावं

आषाढी एकादशी

 विठ् नामाचा लागे ध्यास

देह वारकरी होतो.

मुखातून अभंगवाणी

मन गाई हरिपाठ.

जिथे खूण माणसाची

तिथेच पडे विठ्ठलाशी गाठ

इंद्रायणीचा गाभारा

भरे काठोकाठ

पाऊस

 रिमझिमनारा पाऊस हल्ली

आनंदाच्या असंख्य लहरी घेऊन येतो.

अन् वेदनांच्या जाणिवांना

क्षणात दूर लोटून देतो

प्रगती

 आपणच आपल्याला

 कुरवाळत बसलं की

तळ्यातल्या तळ्यातच

समुद्र वाटायला लागतो.

याने फार नुकसान नाही झाले तरी

प्रगतीचा मार्ग मात्र खुंटून जातो.

विसावा

 पळून पळून मन थकत 

म्हणून त्यालाही कधीतरी 

थोडा विसावा द्यावा.

विसवण्यात ही किती समाधान असतं

याचा अनुभव आपला

 आपल्यालाच घेता यायला हवा.

स्वप्न

 आपल्या पद्धतीने आपण

नियतीशी दोन हात करत राहायचं.

आपला स्वाभिमान गहाण न टाकता

मनात परलेलं प्रत्येक स्वप्न पूर्ण करायचं.

इतिहास

 ऋतु कोणताही असो

हसतमुखाने सहन करायचा.

त्याच्या प्रत्येक क्षणातून

यशस्वी संघर्षाचा

नवा इतिहास रचायचा

शिखर

 आयुष्यात येणारं प्रत्येक माणूस

सतत नव्याने वाचता यायला हवं

त्याच्याबरोबरचा क्षण कसा का असेना

त्याला सकारात्मकतेच लेबल लावून

आपल्या प्रगतीचा आलेख

उंचावत ठेवत 

यशाचं शिखर गाठता यायला हवं

उगवती

 आता प्रत्येक उगवती

नवी आशा घेऊन येते.

अन् उद्याच्या सुंदर जगण्याची

नवी वाट दाखवून जाते.

गाणं

 अंधाराशी ही हसत हसत

मैत्री करता आली की

आयुष्य सुकर होऊन जातं.

प्रत्येक क्षणाच मग आपोआपच

सुरेल गाणं बनतं.