चांदणं

 यशाचं चांदणं आयुष्यात

 थोडंसं उशिराच पसरत.

पण जेव्हा पसरत तेव्हा मात्र

आयुष्यभराचा प्रकाश देऊन जातं.

गोपाळकाला

 दही, दूध लाह्या

सत्वगुणांची खिरापत.

गोळा करुनी गोपळांना

कृष्ण शिकवी जनारित.

लहान थोर, उच्च नीच

भेद विसरून जाऊ

सत्याची पाठराखण

आयुष्यभर करत राहू.

गोकुळाष्मी

 खट्याळ,अवखळ

मनमोहक हसरे एक रूप कृष्णाचे

प्रत्येकाच्या घरात असावे

अस्तित्वाने त्याच्या घराचे

हसते खेळते गोकुळ व्हावे

अस्तित्व

 टोचणाऱ्या गोष्टी टोचतच राहणार

आपण तरीही फक्त फुलत राहायचं.

काट्यात फुलणाऱ्या गुलाबाप्रमाने

अस्तित्व आपलं जपत राहायचं.

बळ

 मनात बळ भरलं की

विचारांना आपोआप ताकद मिळत जाते.

एकट्याच्या जोरावर सुद्धा मग

अवघडाटली अवघड लढाईही जिंकता येते.

ध्येय

 ध्येयासाठी वेड झालं की

वाटेतील अडचणी आपोआप कमी होतात.

यशाची दारे तुमच्यासाठी मग

अलगदच खुली होतात.

सुखदुःख

 सुखदुःखाची पाठशिवणी

रोजच आयुष्यात चालायची.

दुःखाला घाबरून मग

मैदान सोडण्याची घाई का करायची

ओंजळ

 आयुष्य शिकवत असत खूप काही

आपण प्रत्येक क्षणी ते शिकून घ्यावं.

अनुभवांच्या मोत्यांनी 

ओंजळ आपली भरत राहावं.

विचार

 उद्याच्या उज्जल भविष्यासाठी

आजच विचारांची पेरणी करावी.

सत्मर्गाने मिळालेल्या यशाची फळे

खुशीने खात राहावी

रक्षाबंधन

 एक धागा प्रेमाचा

एक धागा मायेचा

एक धागा विश्वासाचा

एक धागा आपुलकीचा.

धागा धागा गुंफून

मळा फुलतो अनमोल अशा नात्यांचा

    

कौतुक

 कौतुक करणारी सगळीच माणस

मनानं चांगली असतातच असं नाही.

कडू बोलणारी माणसं

मनानं वाईट असतीलच असं नाही.

आपण फक्त माणसं ओळखायला शिकायचं.

कौतुकाच्या जास्त मागे न लागता

यश मिळेपर्यंत फक्त प्रयत्न करत राहायचं.

समाधान

 टीचभर पोटासाठी

माणूस वणवण फिरत राहतो.

सुख शोधण्याच्या नादात

समाधान मात्र हरवून बसतो

ओझं

 आधाराचा एक शब्द

खूप काही देऊन जातो.

मनामनाचं ओझं

क्षणात हलकं करून देतो

    

संघर्ष

 संघर्ष करण्याची तयारी असणारी माणसं

कधीच थकत नाहीत.

आणि न थकता प्रयत्न करणारी माणसं

यशस्वी झाल्याशिवाय रहात नाहीत

आकार

 जीवनाच्या सारीपाटावरचा प्रत्येक डाव

हसत हसत खेळायचा.

आयुष्याचा विस्कटलेल्या घडीला

आपणच योग्य आकार देत राहायचा.

स्वातंत्र्य दिन

 जगणे आमचे अर्पण भारता

मरणे आमचे अर्पण भारता.

जगण्या मरण्या मधले अंतर

ते ही अर्पण फक्त भारता.

तिरंगा आमचा फडकत राहो.

राष्ट्रगीत ते सदा निनादो.

सर्वस्व आम्ही आमचे वाहू

सदैव तुजला भारत देशा.

जगणे आमचे अर्पण तुजला

मरणे आमचे अर्पण तुजला.

दीप

 कणाकणाने आयुष्यातील

क्षण क्षण अवघा वेचत रहावा.

सामर्थ्याचा दीप अंतरी

नित्य नव्याने उजळीत रहावा

गुंफण

 निराशेच्या प्रत्येक क्षणी

मनाला फक्त समजावत राहायच.

आशेच्या हळूवार धाग्यांची गुंफण

मनातल्या मनात करत रहायचं.

सुख

 छोट्या छोट्या गोष्टी ही कधी कधी

खूप समाधान देऊन जातात.

आयुष्यभराचा आनंद एका

क्षणात देऊन जातात.

व्यर्थ कशाला मग सुखाच्या

शोधात भटकत राहायचं?

आलेला प्रत्येक क्षण

सुखाचाच म्हणून मस्त आयुष्य जगायचं. 

आभाळ

 मायेच्या सावलीत कधी कधी

आभाळ खुरटून जातं.

संघर्षाच्या ताकदीवर लढणार आभाळ मात्र

नव्या तेजाने तळपत राहतं

नव क्रांती

 झेप घ्यावी अशी पुन्हा की

गगन अवघे कवेत घ्यावे

या हाताने सदा सर्वदा

नव क्रांतीचे गीत लिहावे.

इतिहास

 सामर्थ्य मिळावे चहू दिशांनी

विजय व्हावा सत्याचा.

वाट निवडावी अशी एकदा की

प्रत्येक प्रयत्न इतिहास घडवा